Wśród naszych mieszkańców jest niewiele osób, które tak naprawdę się starzeją. Większości, mimo upływu lat, towarzyszy ciągle wiele cech i zachowań, które zostały przez nich nabyte lub wypracowane we wczesnej młodości. Nie dotyczy to niestety walorów fizycznych, bo tu z nami wszystkimi czas obchodzi się jednakowo brutalnie, ale jeśli wziąć pod uwagę nastawienie do życia, nastrój, relacje z innymi, to okazuje się, że wielu naszych mieszkańców zatrzymało się na pewnym etapie i stoi… I nie chodzi tu o to, że od tamtego czasu wcale się nie rozwijali, ale o pewnego rodzaju mentalny constans. Ta cecha, pozwalająca im się zatrzymać w pewnym wieku sprawia, że i ci wszyscy, którzy z nimi pracują mają szansę na odrobinę wolniejsze dojrzewanie… Obcując z ludźmi, spośród których większość nie poddaje się pędzącemu czasowi, którzy ciągle reagują z entuzjazmem na zaproszenie do wspólnej zabawy, którzy potrafią się cieszyć z małych rzeczy, których wiara jest, jak wiara dziecka – my również możemy zwolnić i próbować stać się do nich podobnymi.
Brzmi to dziwnie, ale coś w tym jest. Wystarczy spojrzeć na naszych nielicznych seniorów, którzy przekroczyli magiczną granicę 60 plus… Janeczka, dwóch Heńków, Janek, Danusia, czy Wiesiu który właśnie do nich dołączył – pozostają ciągle młodsi, niż wskazywałaby na to ich metryka urodzenia. W tym roku, a właściwie za niecały tydzeń, do tej grupy dołączy jeszcze Halinka. Wszystkim naszym sześćdziesięciolatkom, a szczególnie solenizantowi życzymy, aby Pan Bóg nadal obdarzał ich zdrowiem i aby spełniły się wszystkie życzenia składane przez zawsze licznych urodzinowych gości. I jeszcze jedno życzenie od nas wszystkich – nie zmieniaj się specjalnie drogi Wiesiu i dalej starzej się tak wolno jak dotąd…