Dla uczestników Środowiskowego Domu Samopomocy rekolekcje przeprowadzono oddzielnie. Były tego przynajmniej dwa powody. Jednym z nich był ten, że mimo poluzowania wielu pandemicznych rygorów, ciągle jeszcze staramy się nie mieszać w pełni wszystkich środowisk, drugim zaś była chęć, aby w rekolekcjach wzięli wszyscy uczestnicy, co w kościele byłoby raczej niemożliwe. Uczestniczący w zajęciach kilkanaście dni przygotowywali scenę ostatniej wieczerzy, bo i oni, tak jak było to w innych działach, chętnie włączyli się w ilustrowanie poprzez dramę treści przekazywanych przez księdza Antoniego. Ten ostatni postawił jednak warunek – apostołami mogli być tylko mężczyźni. I niby nic nadzwyczajnego, bo zgodnie z prawdą. W tym jednak przypadku istniało realne zagrożenie, że warunek ten nie będzie mógł być spełniony lub też trzeba będzie ograniczyć liczbę apostołów.
Panie terapeutki wykonały tu wielką pracę dopingując swoich panów i zachęcając do zaangażowania. Jedni podjęli ochoczo wezwanie, innych trzeba było dość długo namawiać. Ostatnią kwestią było utrzymanie maksymalnej frekwencji w dniu premiery i jedynego występu. Byli wszyscy! Prawie wszyscy panowie zaangażowali się w przedstawienie. Do tego samego podkładu dźwiękowego, co grupa warsztatowa, czyli nagranej wcześniej ścieżki dźwiękowej zagrali najpiękniej jak potrafili. Obraz jaki powstał na toskańskim tle przypominał znany wszystkim obraz mistrza Leonarda, który tak właśnie wyobrażał sobie ostatnią wieczerzę, jaką Jezus spożył ze swymi uczniami. Z drugiej strony, na widowni, siedziały nasze panie. Wpatrzone w scenę jak w święty obrazek. Godzinę później, w wielkim skupieniu, wszyscy wpatrywali się w księdza, który jak Pan Jezus, tyle że dwa tysiące lat później wziął, pobłogosławił, łamał i podał im chleb realizując testament swojego Mistrza. Serdecznie gratulujemy i dziękujemy wszystkim zaangażowanym w tegoroczne rekolekcje.
{gallery}phocagallery/2022_ROK/Rekol_SDS{/gallery}