Przychodząc w poniedziałek po Nowym Roku do pracy, niejeden z nas przyniósł ze sobą kilka noworocznych refleksji. Zwykle pojawiają się one w naszych głowach na przełomie roku. Czasem są obawy, czasem nadzieje, plany, a często silne postanowienia poprawienia czegoś, co nie jest jeszcze doskonałe w naszym życiu. I choć to coś z pewnością doskonałe nie będzie nigdy, to podniesienie sobie poprzeczki świadczy o wymaganiach względem siebie, z których nigdy nie powinniśmy rezygnować. W naszym przypadku postawić sobie wyżej poprzeczkę niż w ubiegłym roku będzie bardzo trudno. Przeżyty kolejny rok w pandemii z jej wszystkimi obostrzeniami mocno nas wprawdzie ograniczył, ale nie uniemożliwił działania, które ostatecznie przyniosło bardzo dobre owoce. Wszyscy mieszkańcy naszego Domu, którzy chcieli skorzystać z możliwości wyjazdu, mieli okazję wyjechać na kilka dni do Istebnej. Dzięki szczepieniom wróciła możliwość spotykania się bliskimi i urlopowania.
Nasi pracujący mieszkańcy wrócili do pracy. Ruszyły warsztaty. Nagraliśmy kolejny spektakl. Po raz pierwszy zorganizowaliśmy dwudniowe Spotkania Aktorskie Osób Niepełnosprawnych w wersji zdalnej, dzięki czemu ludzie z różnych miast Polski mogli wziąć w nich udział mimo obostrzeń covidowych. No i oczywiście największe przedsięwzięcie, jakim była budowa boiska. Dzięki determinacji naszego dyrektora i olbrzymiemu zaangażowaniu instruktorów z warsztatu terapii zajęciowej powstał piękny obiekt, który praktycznie czyni nas niezależnymi od sytuacji epidemiologicznej, bo przecież na swoim podwórku nawet w najtrudniejszych okresach pandemii nikt nie ograniczał naszej aktywności. Na obydwu budynkach zamontowaliśmy instalacje fotowoltaiczne, które pozwolą nam nie odczuć aż tak dotkliwie podwyżek energii. To wszystko pokazuje, że był to dla nas mimo wszystko bardzo dobry rok. Jaki będzie kolejny? Zobaczymy. Na pewno nie zabraknie nam nowych wyzwań.