Pandemia przez dwa lata nie pozwalała nam na zorganizowanie rekolekcji w kościele parafialnym. W tym czasie zmienił się proboszcz, ale nowy równie serdecznie jak jego poprzednik przyjął nas z całym inwentarzem w progach halembskiej świątyni. To ostatnie zdanie trzeba traktować dosłownie, bo rzeczywiście różnego rodzaju gratów, które ostatecznie okazały się być scenografią i niezbędnymi rekwizytami, nazwoziliśmy do kościoła całe mnóstwo. Ksiądz Antoni – jak zawsze pomysłodawca naszych rekolekcji – postawił w tym roku na Eucharystię. Rozpalanie miłości do Najświętszego Sakramentu stało się w tym roku naszym rekolekcyjnym sztandarem. Rozpalaniu miały służyć zarówno głoszone nauki jak i towarzyszące im scenki przygotowane jak zawsze przez naszych wychowanków z wydatną pomocą instruktorów terapii zajęciowej. Tak w pierwszym dniu mieliśmy okazję doszukać się podobieństwa przedstawionych w filmie „Władca Pierścieni” lembasów – niezwykłego chleba elfów oraz manny, jaką Bóg karmił Izraelitów na pustyni po wyjściu z Egiptu.
Zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku mamy do czynienia z pokarmem, który pozwala przetrwać wędrowcom zmierzającym do określonego celu. W pierwszym wypadku mamy jednak do czynienia z fikcją literacką, w drugim zaś sam Bóg karmi swój lud w drodze do Ziemi Obiecanej. Stąd już tylko krok do trzeciej sceny i związanej z nią prawdy. W trzeciej odsłonie, kolejna grupa aktorów zabrała nas w czasy Pana Jezusa, wraz z którym znaleźliśmy się w wieczerniku podczas ostatniej wieczerzy. Byliśmy świadkami ustanowienia sakramentu Eucharystii – świętego pokarmu na drogę do wieczności. W pierwszym dniu wszyscy chętni mogli skorzystać z sakramentu spowiedzi. W tym czasie ci, którzy się już wyspowiadali lub oczekiwali dopiero na pojednanie z Panem Bogiem włączyli się w nabożeństwo drogi krzyżowej. Spotkanie w kościele zakończyła tego dnia możliwość przyjęcia Pana Jezusa w Komunii Świętej. W drugim dniu rekolekcji również przygotowano scenki dla zilustrowania głoszonej przez księdza Antoniego nauki. Wielkie wrażenie zrobiła na zebranych postawa męczenników z Abiteny i słynne zdanie „Sine dominico non possumus”, co w tłumaczeniu na język polski brzmi: „bez Mszy Świętej nie możemy żyć”. Była to okazja zwrócenia uwagi na znaczenie niedzielnej Mszy świętej i refleksji na temat naszego traktowania możliwości w niej uczestniczenia. Piękną nauką o adoracji Najświętszego Sakramentu, która może być i jest dla wielu źródłem mocy było spotkanie z Pier Giorgio Frassatim, w kolejnej scenie przygotowanej przez jeszcze jedną z grup naszego WTZ. Podsumowaniem i szczytem rekolekcji była Msza Święta odprawiona na ich zakończenie. W obydwa dni rozważaniom towarzyszył śpiew oprawiany muzycznie przez pana Andrzeja i naszego Grzesia, który sam upomniał się o organy. Trudno wyobrazić sobie jego szczęście, kiedy zostały one przyniesione do kościoła. W końcu ksiądz Antoni przypomniał, że Eucharystia musi mieć piękną oprawę i do Grzesia na pewno to dotarło.
{gallery}phocagallery/2022_ROK/Rekolekcje{/gallery}