Sen, jak się okazało i tym razem, może zdziałać cuda. Ci którzy wieczorem poprzedniego dnia nie byli już w stanie wykrzesać z siebie absolutnie nic, stanęli gotowi do podjęcia wielkiego, przewidzianego na ten dzień zadania. Trzeba było nagrać przedstawienie lalkowe, które miało zostać wystawione na najbliższych Spotkaniach Aktorskich. Aktorzy, wśród których było kilka nowych osób, w ciągu kilku miesięcy nauczyli się ról, przygotowali wraz ze swoimi instruktorami lalki i nauczyli się je animować. Rzutem na taśmę powstały dekoracje. Pozostał ostatni etap. Nagranie spektaklu i zmontowanie filmu były ostatnimi czynnościami, jakie należało wykonać przed długo oczekiwanym przeglądem. Piękna scenografia z jednej strony mogła zachwycać, z drugiej zaś trochę przerażała niektórych. Jako, że powstała zaledwie wczoraj, nie wszyscy potrafili się tak od razu wbić w dekoracje, których do tej pory nie było. Sceny były grane wielokrotnie, wielokrotnie powtarzano niektóre nagrania.
Kolejny raz powtarzana scena była czasem powodem rodzącego się napięcia. Po kilku godzinach pracy zmęczenie miało znów wpływ na poziom entuzjazmu obecnych. W powietrzu momentami trochę iskrzyło i wcale nie był to dobry ogień… Po piątej godzinie nagrań padła propozycja, aby przerwać i dokończyć wszystko następnego dnia. Okazało się, że była to bardzo dobra propozycja. Sprawiła ona, że w artystów wstąpiły jakby nowe siły i postanowili oni dokończyć dzieło. Zgodnie stwierdzili, że jeszcze jeden dzień byłby już nie do zniesienia i że lepiej jeszcze trochę popracować, a jutro mieć wolne. Tak naprawdę to o to chodziło chyba wszystkim. Wystarczyła już tylko godzina i wszystkie zdjęcia były nagrane. Po sześciu godzinach naprawdę niemałego wysiłku odtrąbiono sukces. Okazało się, że jest w nas jeszcze trochę siły. Postanowiono jeszcze nagrać krótki wywiad z artystami. Wcale nie wydawali się tacy zmęczeni, ale byli naprawdę. Zapytani, czy jeśli w przyszłości, wiedząc już jak to wszystko wygląda i jak ciężka to jest praca podjęliby się udziału w kolejnym przedsięwzięciu teatralnym zgodnie stwierdzili, że nie wyobrażają sobie, że mogłoby się ono odbyć bez nich. I chwała Bogu!