Kolejny już raz nasi mieszkańcy nie włączyli się w procesję parafialną. W ubiegłym roku z wiadomych względów wcale jej nie było, a w tym roku też ograniczała się tylko do nawiedzenia czterech ołtarzy rozmieszczonych wokół kościoła. Czterech… A my, wzorem minionego roku mieliśmy ołtarzy aż sześć! I nie jest to bynajmniej przedmiotem jakiejkolwiek licytacji, ale powoli staje się to u nas tradycją. Już w środę wieczorem, w świetlicy każdej z sześciu grup ustawiono piękny ołtarz, który stał się w tym dniu i dnia następnego centralnym miejscem. Pierwszy, w grupie VI, przypominał prawdę o Bożym wcieleniu, udekorowany ikoną Maryi przyjmującej Boże wezwanie. Na drugim (gr V) mieliśmy wizerunek posłusznego rozkazom anioła świętego Józefa, którego szczególnie staramy się czcić w tym roku. Trzeci ołtarz przedstawiał wezwanie do codziennej modlitwy różańcowej, do której zaprasza nas Matka Boża z Fatimy.
I to była II grupa. W grupie I na ołtarzu ozdobionym Najświętszym Sercem Pana Jezusa widniały słowa: Pójdźcie do mnie wszyscy, a ja was pokrzepię. Na czwartym piętrze, w grupach dziewcząt ustawiono ostatnie dwa ołtarze. W pierwszym z nich rzucał się w oczy ciekawy krzyż zawierający ikonę ukrzyżowanego Chrystusa, wykonaną na konarze drzewa przez artystę plastyka – Michała Płoskiego. Przesłanie tego ołtarza sprowadzało się do zachęty współdzielenia ze Zbawicielem jarzma, czyli przyjmowania z miłością Słowa Bożego i współdziałaniu z nim mimo przeciwności losu. Ostatni ołtarz ulokowany w grupie III zawierał zapewnienie o Bożej przyjaźni. Słowa: Ja jestem z wami aż do skończenia świata – nie pozostawiają wątpliwości, co do bliskości Tego, który odwiedził tego dnia wszystkie grupy. Nasz kapelan – ksiądz Antoni – błogosławił Najświętszym Sakramentem miejsca pracy naszych opiekunów, pokoje i świetlice, w których czas spędzają nasi mieszkańcy i nas samych. Sześć razy śpiewano w tym dniu suplikacje, przepraszając, prosząc i wielbiąc Pana Boga. Przy każdym ołtarzu odczytana była Ewangelia. Ksiądz Antoni, przy każdym ołtarzu, dostosowując się do ich przekazów, wygłaszał małe kazanie. W szczególny sposób starał się również zachęcić mieszkańców i pracowników poszczególnych grup do zaangażowania religijnego powiązanego z tematyką ich ołtarza. Pięknie to wszystko wyglądało. Pan dyrektor osobiście zaangażował się w przygotowanie ołtarzy, a wiele z nich zdobiły własnoręcznie wykonane przez niego obrazy. Najpiękniejszym jednak obrazem byli odświętnie ubrani mieszkańcy wpatrujący się w niecodziennego Gościa. To, że oni zaglądają do Pana Jezusa, do kaplicy, jest praktycznie rzeczą normalną, ale to, że On sam przyszedł do nich, do pokoju, zdarzyło się dopiero drugi raz w ich życiu…
{gallery}phocagallery/2021_ROK/Boze_Cialo{/gallery}