Na Śląsku o tych, którzy mają jakąś pasję mówi się, że mają „ptoka” na jakimś punkcie. „Mieć ptoka” oznacza więc: mieć jakieś hobby, któremu poświęca się wolny czas, a może i więcej, bo można być całkowicie zakręconym na punkcie czegoś i wtedy to określenie brzmi jeszcze bardziej dosadnie. Od pewnego czasu w Domu Kultury w Rudzie Śląskiej – Bielszowicach spotykają się ludzie, którzy w ramach wolnego czasu realizują swoje rozmaite, szerokie zainteresowania i dzielą się nimi z innymi. Nazwali się: „Rudzkie ptoki”, co pewnie należałoby tłumaczyć jako rudzkie pasje. Jest wśród nich jeden z naszych instruktorów, pan Adrian Zarzycki, który stał się inicjatorem ciekawego spotkania, w którym oprócz podopiecznych świetlicy terapeutycznej wzięli udział uczestnicy naszego środowiskowego domu samopomocy. Czy ktoś się kiedykolwiek zastanawiał, czy zużyta zapałka może się jeszcze do czegoś przydać? Otóż, okazuje się, że z zapałek, i to właśnie zużytych, a nawet specjalnie wypalanych, mogą powstawać prawdziwe arcydzieła.
Pan Janusz Urbański, który swoją pasję rozwija od czterdziestu lat, był jednym z dwóch gości, jakich pan Adrian zaprosił do naszego Ośrodka. Wszystko zaczęło się od modelarstwa, w którym dla pana Janusza najbardziej atrakcyjne okazały się modele wykonywane z zapałek. Przywiózł on ze sobą modele rowerów motocykli, a nawet samochodów, wśród których zachwyt zebranych wywołał, znany wszystkim, poczciwy polonez. Jak się okazało, Pan Janusz tworzy też modele znanych na świecie budowli, do budowy których zużywa czasem kilkunastu tysięcy zapałek. Drugim z naszych gości był pan Stanisław Mazur, który przywiózł ze sobą część swej kolekcji monet, banknotów i kart telefonicznych. Obydwaj panowie chętnie dzielą się swoim hobby z dziećmi w szkołach, w przedszkolach, czy na spotkaniach z grupami seniorskimi. Starają się propagować swoje pasje wśród ludzi, którzy nie zawsze sami wpadają na dobre pomysły na spędzanie wolnego czasu i próbują ich tymi pomysłami zwyczajnie zarażać. Klasery ze zbiorami pana Stanisława wędrowały więc z rak do rąk, a środki płatnicze z różnych zakątków świata były podziwiane przez uczestniczących w spotkaniu. Duże zainteresowanie budziły pieniądze plastikowe i te, które mając w środku dziurkę nie są przez posługujących się nimi trzymane w portfelach, a zwyczajnie nawlekane są na zwykły sznurek. Ciekawy był też zaprezentowany zbiór polskich monet przedstawiających wszystkie województwa sprzed reformy administracyjnej. Skąd inąd był to doskonały sposób nauki geografii… Ważnym doświadczeniem było też odkrycie związane z geometrycznymi, wypukłymi znakami, jakie można odnaleźć na współczesnych polskich banknotach. Okazuje się, że niewiele osób wiedziało, że są to znaki ułatwiające rozpoznanie nominałów osobom niewidomym. Po prezentacjach przyszedł czas na pytania. Nie trzeba było specjalnie do nich nikogo zachęcać. Uczestników spotkania interesowało na przykład jak długo skleja się modele wykonywane przez pana Janusza. Zdziwili się, gdy usłyszeli, że czasem tylko kilka dni, bo efekt jaki ujrzeli sugerowałby raczej dłuższy proces twórczy. Pan Stanisław musiał odpowiedzieć na pytanie: skąd bierze te wszystkie pieniądze. Odpowiedź była dość zaskakująca, bo okazało się że zwyczajnie z banku – tak po prostu, trzeba mieć tylko specjalny abonament. Całe spotkanie przebiegało w bardzo przyjaznej atmosferze. Na jedno tylko pytanie pan Stanisław nie odpowiedział: czy można samemu wyprodukować pieniądze? I teraz nie wiadomo, czy wiedział i nie chciał powiedzieć, czy może wiedział, ale jeszcze nie miał do nas wystarczającego zaufania i powie nam dopiero następnym razem… Jedno jest pewne, tę znajomość będziemy pielęgnować. Już umówiliśmy się z naszymi gośćmi na raz następny, a oni z radością przyjęli nasze zaproszenie. Można z całą pewnością powiedzieć, że my również mamy w Ośrodku wiele pasji. Jedną z nich są na przykład spotkania z ciekawymi ludźmi, a to czwartkowe było zdecydowanie jedną z piękniejszych perełek naszej przebogatej kolekcji.
{gallery}phocagallery/2020_ROK/Zycie_z_pasja{/gallery}